X
تبلیغات
بی‌قراری‌ها-30

لحظه هاي آبي من

بی‌قراری‌ها-30

از جزء به کل می‌رسی همیشه. از موسیقی کلمه‌ها و جمله‌ها در متن، به نتیجه‌گیری درباره‌ی نویسنده‌ می‌رسی که چه جور شخصیتی دارد. یادت می‌رود نویسنده‌ی آرام یک متن ممکن است به این آرامی نباشد. باز هم می‌پرسی چه‌طور ممکن است؟ یادت می‌رود آدم‌هایی هستند که کلمات را به خودشان می‌دوزند و کلمات زاییده‌ی ذهن آنها نیست. باز هم می‌پرسی چه‌طور ممکن است نخ این اتصال پیدا نباشد؟ یادت می‌رود نویسنده‌ی یک متن خوب به همان خوبی نیست. باز هم می‌پرسی چه‌طور ممکن است؟ یادت می‌رود باید شیفتگی به متن و نویسنده را از هم جدا کنی به دلایل گفته شده. یادت می‌رود در چه دنیایی زندگی می‌کنی وقتی گم می‌شوی لابه‌لای کلمات، یادت می‌رود و فکر می‌کنی همه جا دنیای داستان است. یادت می‌رود آدمها در دنیای واقعی به صیقل‌یافتگی متن نیستند و این موسیقی متن که تو را به بازی با کلمات می‌برد در دنیای واقعی نیست. یادت می‌رود گاهی حرفهای آدمها را با ذهن خودت موزون و آهنگین نکنی. یادت می‌رود کلمه به هر صورتی که ادا شود می‌تواند نقش بازی کند، موسیقی داشته باشد در چینشش با دیگر کلمات و می‌تواند گُم کند تو را لابه‌لای رویاهایی که ساخته است. یادت می‌رود قدرت کلمه را و گاهی ایستاده در موسیقی کلمات غرق می‌شوی حتی اگر کلمات ادا شود به یک صدای معمولی و از گذشته‌ای باشد که فقط تو می‌شناسی‌اش.

+ نوشته شده در شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۱ساعت ۰۲:۵۲ توسط سمیرا سلطانی دسته : تأمل نظر(2)